Hava kül rengi, takvimler pas tutmuş burada.
Bıçak kemiğe dayanır ya hani, işte öyle bir sızı...
Çözülmüyor içimdeki kördüğüm, kilitler açılmıyor bir türlü.
Siz orada bir gaz lambasının titrek ışığında hüzünle otururken,
Ben bu imansız ayazda, zemheri soğuğunda kendi fırtınama el açıyorum.
Bir hiçe saydım ekmeği, tuzu, o sarsılmaz ahde vefayı;
Savurdum avucumdaki son toprağı da göz göre göre.

Nerde bende o yüz, hangi yüzle çalınır o ahşap kapı?
Hangi cesaret temizler eşikte biriken bu vebalı?
Ben ki bir çakıl taşı kadar bile duramadım sözümde,
Yıktım gökyüzünüzü, koca kubbeyi başınıza geçirdim.
Şimdi duvarlara sinmiş kokunuzu arıyorum karanlıkta,
Elimi uzatsam boşluk, adım atsam kör uçurum...

Gözümden dökülen her damla yaş, bir utanç lekesi gibi düşüyor toprağa.
Hıçkırıklarım boğazımda boğuluyor, sesim çıkmıyor, feryadımı gökler bile duymuyor.
İçimdeki yangın sönsün diye ağlıyorum ama gözyaşlarım bile yakıyor değdiği yeri.
Bir çocuk gibi dizlerimin üzerine çöküp yüzümü avuçlarıma kapatıyorum;
Ne zaman adınızı ansam, kalbimin ortasından ince bir kan sızıyor, göz pınarlarım kuruyana kadar ağlıyorum.

Yanağımdan süzülen her yaşta sizin bağışlamayan gölgeniz var.
İçim sökülüyor her nefeste, içimdeki o çocuk can çekişiyor kaldırımlarda.
Hani bir imkan olsa, zamandan bir parça söküp alsam;
O yangını hiç çıkarmasam, o dünyayı başınıza yıkmasam...
Ama ne çare, ağlamak yıkanmış bir günahı geri getirmiyor,
Gözyaşım sel olup aksa da silmiyor içimdeki bu zifiri lekeyi.

Ayrılık dedikleri şey geç kalmış bir ağıtmiş meğer,
Susuşların arkasına saklanmış koca bir sitem, kırık bir kalbin ahı...
Yanarım, içimdeki o eski yangın küllenmez bir türlü;
Sokaklar bana dar, karanlıklar bana düşman.
Yalnızlık bir zırh gibi yapıştı sırtıma, söküp atamıyorum.

Dönebilsem...
O mazi dediğimiz serin pınardan tek bir yudum su içebilsem.
"Ben geldim" diyebilsem, gözyaşlarıma sarılıp "Ben geldim, affedin..."
Ama mahcubiyet dizlerimi kırıyor,
Sözlerim boğazımda düğüm düğüm, yaşlar gözümde geçit vermez bir sel.
Ben kendi kıyametimi elceğizimle kopardım dostlar;
Şimdi bu kimsesiz çölde, kendi ıssızlığıma sığınıyorum.