Duvarlarım var benim.
Duvarların içinde kalan.
Tuğlalarını ben örmedim,
Ama yıkmaya gücüm yetmiyor.

Susamışım kuşlar gibi
Hatırasız bir özgürlüğe.
Dün neydi hatırlamayan,
Yarın ne olacak bilmeyen
Bir nefese susamışım.

Çünkü ders şudur arkadaş:
İnsan kendi duvarını kendisi örer.
Korkuyla bir tuğla,
Yargıyla bir tuğla,
"Ne derler" diye bir tuğla daha.

Sonra o duvarın içinde boğulur,
Pencereden geçen kuşlara bakar.
Onlar kanat çırpar,
Biz "iyi" deriz.

Oysa özgürlük hatıra taşımaz sırtında.
Geçmişin zincirini bırakır,
Bugünün rüzgarına bırakır kendini.

Ne duvar ebedidir,
Ne de mahkumiyet.
Bir gün bir "nasılsın" yeter,
Bir gün bir el yeter
O kalın duvarı çatlatmaya.

O güne kadar...
Susarız, bekleriz,
Ve kuşlar gibi susarız özgürlüğe.

Dinçer Dayı