Çöpçüler süpürdü çocukluğumu
Belediye asvalt döktü kalanına
Polis olacaktım oysa büyüyünce
Büyüdüm, anladım polis çaresizmiş
Umut çalan hırsızlar karşısında....

Çıkarcılar süpürdü asil duygularımı
Ekmek aslanın ağzındaymış,,
En çok yiyen; en çok "ağlayanmış"
Büyüdüm, anladım tarlalar çaresizmiş!
Çöpe giden ekmekler karşısında...

Annem süpürdü yaşama sevincimi
Gitti,,dünyanın hepsini bana bıraktı
Oysa! ne güzel bölüşürdük dertleri
Büyüdüm, anladım her evlat çaresiz
Sarılacak anne yoksa karşısında....

Süpürdü gözyaşımı kalpteki katılık
Modern zamanda duygular satılık
Cürmü kadar ağlasa insan"göklerle yarışır
Büyüdüm, anladım ağlamayan gözler
Utanmıyor da bulutlar karşısında.....

Yağan karlar süpürdü kardaki izimi
Tıpkı, derdimi unutturan dert gibi
Mazi bir halıdır; altında pişmanlıklar
Büyüdüm, anladım vicdanlar çaresiz
Akıldan çıkmayan günahlar karşısında...

Zalimler süpürdü yalnızlığımı
Dostlar uzaktan mutluyum sandılar.
Oysa! sadakaya hürmetti tebessüm edişim
Büyüdüm, anladım mazlumun feryadı
Duyulmuyor zalimin kahkahası karşısında...

(Şiir Halis Ünlü’ye aittir.)