Çok yoruldum artık,
Taşımıyor kalbim bu suskun ağırlığı.
Ne dert anlatacak hâlim kaldı,
Ne de gülüşleri kandıracak bir yanım.Her sabah aynı savaş,
Aynı yüzler, aynı boşlukta çırpınış.
Bir umut ekliyorum her güne,
Ama gece olunca hep soluyor içimde.
Ne kadar güçlü görünsem de,

İçim paramparça, kimse bilmiyor.
İyiyim dedikçe biraz daha eksiliyorum,

Yeter, bitsin,
Çünkü çok yoruldum artık…
Biraz sevilmek, istiyorum sadece.
Bir omuz arıyor insan bazen,
Yargılamadan dinleyen bir yürek,
Buradayım deyip susabilen,
Yarasıyla değil,
kalbiyle seven bir gerçek.

Bir selamı gönülden veren,
Bir duayı içten eden yanımda dursun.

Geçmişin yükü hafiflesin omuzlarımdan.
Her kaybın ardından bir sabah doğsun,
Her gecenin ardından umut düşsün avuçlarıma.
Belki bugün yorgunum,
Ama yarına küsmüş değilim.

Biraz dinlenmeye,
Kendimi yeniden bulmaya ihtiyacım var benim.
Rabbim, kalbime ferahlık ver,

İçimde sönen ne varsa yeniden yeşert,
Bana kendimi sevmeyi yeniden hatırlat.
Çünkü ben artık
Kimseye kendimi kanıtlamak istemiyorum.

Olduğum hâlimle sevilmek,
Olduğum hâlimle anlaşılmak istiyorum.
Ve bir gün dönüp geriye baktığımda,
Meğer bu acılar da geçermiş, diyebileyim.
Yoruldum, evet…
Ama hâlâ içimde güzel günlere açılan
Küçücük bir kapı var.
Ben o kapıyı kapatmayacağım.

Aygül ZADE