Değerli Aysel Aksümer
Bu dizeler, dışarıdaki “dayalı döşeli” konforun içerdeki viraneyi hiçbir şekilde örtmeyeceğini haykırıyor. Kırık dökük bir kalple, virane duygularla yaşanan her lüks, aslında ipek koltukta diken üstünde oturmaktan farksız. Çünkü gerçek konfor, eşyada değil; kalbin ve ruhun sesinde saklı.
Sevgiyi kavanozdaki şekere benzetmesi ise en acımasız ve en doğru tespiti: Üstüne eklemediğin her şey, eninde sonunda tükeniyor. Ne kadar güzel de olsa, ne kadar dolu görünse de, bakım görmeyen sevgi eriyor, azalıyor, yok oluyor. Bu satır, modern hayatın en büyük yanılgısını yüzümüze vuruyor: “Yeter” sanmak, aslında tüketmek demek.
Ve final… En yalın, en samimi dilek:
Yetecek kadar eşya,
Aç kalmayacak kadar yemek,
Kıvrılıp uyunacak bir yatak…
Ve hepsinden önemlisi: huzur.
Bu şiir, “çok”un peşinden koşarken “yeter”i ve “huzur”u kaybedenlere ayna tutuyor. Gerçek zenginlik, dolu evlerde değil; dolu kalplerde ve sakin ruhlarda yaşanıyor. Tebrik ediyorum.

Anlamlıydı.