Sözleri kül ettim, lügatı yaktım,
Menzil belli değil, yön belli değil.
Ömrümün üstüne, uzaktan baktım,
Ağlayan kim, gülen kul belli değil.

Manayı soydum da, hiçliğe sardım,
Kanayan yaramı, tuz ile kardım.
Sırrımı gömdüm de, derine vardım,
Dilim kilitlendi, hal belli değil.

Kendi mahkememde, tükendim bittim,
Gölgesiz diyara, karıştım yittim.
Avaz avaz sustum, lâl olup gittim,
Söylenecek daha, söz belli değil.

Ağıyı bal sanıp, tasından içtim,
Benlik libasını, ateşten biçtim.
Gölge pazarından, sessizce geçtim,
Yandığım cehennem, kül belli değil.

Ruhumu isimsiz, bir hiçe saldım,
Varlık kapısını, ümitsiz çaldım.
Aynalar kırıldı, suretsiz kaldım,
Sükûttan öteye, yol belli değil.

Gözümden kanları, içime döktüm,
Dağlar dayanmazdı, dizüstü çöktüm.
Aklın çadırını, kökünden söktüm,
Savrulan harmanım, toz belli değil.

Dert denen zehiri, aşıma kattım,
Çile tezgâhına, bedeni attım.
Bir katre matemle, deryaya battım,
Vuran hangi dalga, iz belli değil.

Ateşten gömleği, giydim de yandım,
Fâni rüyalardan, geçip uyandım.
Hiçliğin rengiyle, baştan boyandım,
Gece kim gündüz kim, tan belli değil.

Umut celladına, boynumu sundum,
Kendi mezarıma, taş olup kondum.
Zamanın nabzında, kan olup dondum,
Eriyen kâinat, buz belli değil.

Şuur zindanında, feryadım dindi,
Göğsümün burcunda, sancaklar indi.
Suretim aynadan, koptu silindi,
Gören hangi gözdür, kör belli değil.

Sustuğum harfleri, boşluğa ektim,
Kendimi kendimden, kopardım çektim.
Sırrın eşiğinde, mühürsüz tektim,
Çürüyen zamanda, an belli değil.

Bütün alfabeler, silindi yitti,
Son kalan hevesim, ummanda bitti.
Soğuk bir tufanda, eridi gitti,
Başlangıç neresi, son belli değil.

Nefesim toprağa, karışıp sustu,
Şu koca kâinat, sırrını kustu.
İçimdeki mahşer, son defa pustu,
Ben kimim sen kimsin, can belli değil.

Kalemi kırdım da... boşluğa attım,
Kopan feryadımı, içime kattım.
Mutlak bir sükûtun, dibine battım...
Artık lügat bitti... harf belli değil...

HaTTaB(Y.K)