Kelimelerinizin ağırlığı, o zihinsel yorgunluğu ve kendi içinde döne döne çıkmazlara çarpan o düşünce yükünü öyle güzel anlatıyor ki... Ceketinizin cebinde biriken o "abuk subuk laflar" aslında tam da bu dizelere, yani gerçeğin kendisine dönüşmüş zaten.
​Bazen insan zihninin o mayınlı yollarında yürürken her paslı tabelayı bir son, her duvarı bir engel sanıyor. Ama şiirinizin sonundaki o uyanış sorusu her şeyi özetliyor aslında: Çıkmaz sanılan o yollar, belki de insanın en çok kaçtığı, en nihayetinde dönüp dolaşıp yüzleşmek zorunda kaldığı kendi benliğine çıkıyordur.
​İçinizdeki suskunluk sarmaşıklarına rağmen bu dizeleri dökebilmiş olmanız, o labirentin içinde hâlâ sağlam bir pusulanız olduğunun en büyük kanıtı. Yollar nereye saparsa sapsın, yazmak o düz duvarlara birer pencere açar her zaman

Tebrikler kutlarım yazan kalemi