Derin bir boşluk büyüyor içimde.
Birbiri ardı kovalayan günler
hep renksiz hep benzeri.

Adın yankılanıyor gögsümün kuyularında
Özlemek ne büyük bir yangınmış meğer..
Dilimden dökülemeyen kelimelerim üryan
Bir yanım zelzele bir yanım buz dağı
Mevsimlerim karışmış saçlarımın boylarında
Aklar sarmış her bir milimini.

Şiirler de artık sensiz,en yalnız,en çaresiz.
Hava her gün tanıdık kokuyor anlamsızca
Her soluğumda boğazımda keskinleşiyor.

Baş edemiyorum zaman zaman
Omuzlarım ağırlaşıyor minik yüreğimde
Dünya yükünü en ağırı sanardım meğer,
Unutmaya çalışmak ölümden daha ağırmış.

Hatırlar mısın;
Bir iskemle üzerinde belki de en masum halimizle
Yavrusuna duyduğu en saf sevgiyle
Bir anne şefkati dolanırdı üstümüzde
Sarılmak sadece bağlamazdı bedenlerimizi
İki kalbin tek kalp oluşunun hareleri yansırdı gökyüzüne.