Annem

Gece çöktü içime,
Annem, gözlerimde keder,
Dünya sertti doğduğum gün,
Sen aldın yükümü benden.

Duvarlara sinmiş kötülük,
Pas gibi ağır, sessiz,
Yüzler tanıdık, kalpler soğuk,
Merhamet gömülmüş derinlerde.

Kan bağı bazen yetmiyor,
Vicdan olmayınca insanda,
İyiyle kötüyü seçemedim,
Bir düğüm kaldı kalbimde.

Ama sen vardın, annem,
Karanlığın içinde bir ışık,
Yarı açık bir kapı gibi
Hep bana uzandı kalbin.

Kollarına hasretim,
Bir tek orada dinlendi yorgunluğum.
Sesin gecemi bölen
Uzak ve sıcak bir sabah.

Sen sustun,
Ben o suskunluktan umut öğrendim.
Ben büyüdüm,
Yaraların da miras kaldığını gördüm.

İnsanlığın bittiği yerde
İnsanlık aynada kendine küstü.
Ama senin sevgin kaldı,
Kırık yerlerimi örten son örtü.

Annem, annem…
Adını yutkunur içimde kalbim.
Ne kadar büyürsem büyüyeyim,
Kollarında hâlâ çocuğum.

Annem, annem…
Eğer dünyada sevgi kaldıysa,
Bir parçası senin kalbinde,
Bir parçası da hâlâ bende.

Fatma Duran