KİLİT KİMDE?

Kapıyı kapattılar
demir döndü, ses yaptı
ama bilmediler:
kilit çoktan içimizde kırılmıştı.
Biz buraya
yanlışlıkla düşmedik
rüzgâr gibi savrulmadık
adımlarımızı sayarak geldik.
Bir söz vardı
çoğu insanın ağzında
ama bizim kanımıza karışan
bir söz.
“Olabilir” dediler,
“güzel fikir” dediler,
“şartlar uygun değil” dediler.
Biz “başlayalım” dedik.
İşte o anda
duvarlar yükseldi.
Bize acıyanlar oldu.
Yanakları pembe,
elleri temiz insanlar
“yazık” dediler.
Yazık olan
bir ömrü korkuya yatırmaktır.
Yazık olan
sözü yutkunarak söylemektir.
Yazık olan
evini koruyup
dünyayı kaybetmektir.
Biz merhamet istemedik.
Merhamet
yarayı sever
ama kılıcı kaldırmaz.
Biz aşk istedik.
Aşk dediğin
bedelini bilir
geri durmaz.
Bir şiiri okuduk
yüksek sesle.
Bir mektubu paylaştık.
Bir adaletsizliğe
“dur” dedik.
Ve Düşman titredi.
Çünkü bilir:
bir söz
yürümeye başlarsa
orduya gerek kalmaz.
Toprak altındaki tohumu gördünüz mü hiç?
Ezilmiş sanırsınız.
Oysa o
ne olacağını hatırlıyordur.
Biz karanlıkta
unutmadık.
Ne olduğumuzu değil,
ne olacağımızı düşündük.
Bir gün
bu duvarlar çöktüğünde
biz çıkmış olmayacağız.
Siz
ayağa kalkmış olacaksınız.
Ey dışarıdaki!
Bize bakıp ağlama.
Gözyaşı
zinciri paslandırmaz.
Bize bakıp
aynı sözü söyleme.
Söz
eylemsiz kalınca
ihanete benzer.
Gel
bizim bıraktığımız yerden yürü.
Bizden daha kalabalık ol.
Bizden daha gür sesle konuş.
Bizden daha ileri git.
O zaman
biz içeride değil,
tarihte olacağız.
Ve bir gün
biri soracak:
“Nasıl kazandınız?”
Diyeceğiz ki:
Kapıları zorlamadık.
Anahtar dilenmedik.
Diz çökmedik.
Sözümüze güvendik.
Aşkı seçtik.
Ve yürüdük.
Çünkü bilinsin:
Kazanmak,
özgür kalmak değil
özgür olmaktan vazgeçmemektir.