Ben tükenmişliğin kıyısında
Öyle tek öyle bir başına
Yorgun ve yaşlı bir ağacım
Hüznün yağdı dallarıma
Sarardı bir bir yapraklarım...

Ve sen
Eski,
Tozlu,
Sararmış bir şiirsin artık
Köklerim de kadın
İşlemez kokun hücrelerime

Heyecandan kanatlanıp çırpınmasına kalbimin
vesile değil artık adın..

Ki adın
En uğrak yeriydi dudaklarımın
Uğramaz artık
sesimin seni anarken titreyen yanlarına..

Uğramasın..

Ben doyamadım veda etmelere sana
Oysa her şiirim
ayrı bir veda şekliydi
Beni zerre eden gözlerinin okyanusuna
Ve her şiirin sonunda
Ayrı bir ölüm buluyordu beni
Dört tarafı hüsranla çevrili
Katran karası gecelerin sonunda..

Ama kırıldı artık kalem
kapattı ışıklarını şiir
Aşkta yelkenler fora

Bu son hicran gemim olsun kalkan sana
Bu son haykırış
Son can çekiş
Son kendimden gidiş
bu son şiirim...
Bu son vedam artık sana..

Bir beddua say sen bu
İç kanamalarımı,

Beni unutama!

Çünkü ben en çok seni ezberledim,
Seni düşünürken
Yüreğimin uğradığı trafik sıkışıklığında..

Şimdi al bu şiiri
Koy yüreğinin en bensiz yanına

Oku!
Unutama beni!

Ve sonrada beni ağla..

İsa Ulufer

Düşportacı