Masada yarım bir çay,
Pencerenin önünde bir saksı,
sandalyenin arkasında unutulmuş bir ceket...

Hepsi yerli yerindeydi.
Ben değildim.
Ne veda ettim, ne kapıyı çarptım.
Anahtarı paspasın altına bıraktım.

Dönerim diye değil,
birinin eve girebilmesi için.
Saksıyı unutmayın.
Ben unuturdum suyunu.
İnsan bazı şeyleri
kendinden sonra öğreniyor.

Dostlara söyleyin,
kimseye kırgın değilim.
Hayat güzeldi.
Sabah pencereden giren ışık,
akşamüstü serinliği,
yağmurdan sonra toprak...
Bunları severdim.

Şimdi bilmiyorum
Hangi sokakta kaldı adımlarım,
Hangi pencereye akşam oldu.
Bir gün hatırlarsanız beni,
adımı söylemeyin.
Bir çay koyun.
Benim yerime bir yudum alın.
Sonra pencereye bakın.
Saksıyı sulayın.
Ve anahtarı yerinden almayın.
Belki bir gün dönmek isteyen biri olur.

Harun Akdağ
Eylül 2025