Ya seni ben yine üzersem?

Ya yine ben
yüzündeki o ifadeyi görürsem?

Ya bir kez daha
gözlerinin içindeki o kırgınlığın sebebi ben olursam?

İşte o zaman
seni üzmemek için
seni istemekten vazgeçip
senin iyi olmanı dilemeye dönüyorum.

Belki sevmenin en ağır tarafı bu.
İnsanın istediği şeyle
sevdiği insan için doğru olan şey
aynı olmayabiliyor.

Ama ben seni çok istiyorum.
Ama seni kendime mecbur bırakmak istemiyorum.

Ben seninle bir hayat istiyorum.
Ama senin huzurunu
kendi yalnızlığımın bedeli yapmak istemiyorum.

Bu yüzden çoğu zaman susuyorum.
Sen bunu yanlış anlayıp gurur sanıyorsun belki.
Hayır, asla değil.

Ben sadece
seni sevmenin bana düşen kısmını
sessizce kalbimde, beynimde taşıyorum.

Ve bir gün
hiç beklemediğim bir anda
karşıma çıkarsan…

Sana içimden “neden geldin?” demem.
Sadece sana özlemle bakarım.

Belki hüzünlenir, gözlerim dolar.
Belki heyecanlanır, hiçbir şey söyleyem.
Ama belki sen anlarsın.

Çünkü bazı özlemler
anlatılacak kadar küçük değildir.

Ve eğer o gün hiç gelmezse…
Ben yine de
senin için güzel bir hayat dilerim.

Bunu söylerken bil ki içim yanacak.
Bunu biliyorum.
Ama yine de senin için güzel dilekler dileyeceğim.

Çünkü ben seni
yanımda olduğun için sevmedim.

Sen iyi kalpli ve merhametli olduğun için,
içim biraz olsun rahat ettiği için sevdim.

Ve seni kimse benden alamaz.
Sen bile.
Bunu bil.
Dinçer Dayı