Sermayem hep ziyanda, heybede dert yongası,
Ruhum artık firarda, kırılır prangası,
Yükle istediğini, ah dersem lal olsun dil,
İçime düşen sırrın, dile düşer yankısı.


Dağıldı sis perdesi, göründü bak nihayet,
Açılan her kucakta saklıymış bir felaket.
Umut diye sarıldım, serapmış meğer her şey,
Bir ömür beklentiden geriye kaldı nefret.


Işığını arar-iken, zifiri kucakladım,
Bir umut diye umut, ümit edip bekledim.
Umudum masallarmış, kurbanı oldum meğer;
Seni umut ederken, ben sende eksik kaldım!


Beni benden çalarken, bir alımlık nefeste,
Seni sende bekledim, gönül denen kafeste,
Masal bu ya bekledim, gökten düşen elmayı,
Bulamadım ki seni sevda denen adreste.


Kapandı kapılarım, kilit vuruldu sese,
Boşunaymış adanmak o vefasız hevese.
Hesabı kapatırken ömrün son sayfasında,
Sığınacak tek liman kalmadı bu piyeste.


Şimdi sahnede kaldım, tek başına bir insan,
Sahne seninle kalsın yüreğim yerle yeksan,
Beklemek boşunadır, yine de umut katık,
Masal diye başladık, asılmış karabasan.



Söndü bütün ışıklar, bitti bu sahte oyun,
Büküldü son umudun, yere kapandı boyun.
Adını fısıldasam boşluk yutar sesimi,
Dile düşen sükunet, gönülse gayrimeskun.


HaTTaB(Y.K.)