Yaz bitiyor,
bir ömür gibi…

Günler kısalıyor, akşamlar uzuyor,
güneş yorgun bir yolcu gibi
ufkun ardına çekiliyor.
Ben ise hâlâ sana doyamadım…

Ne sesine,
ne gözlerine,
ne aynı gökyüzünün altında
seninle geçen o küçücük anlara…

İnsan bazen bir ömre sığdıramıyor
bir tek insanı.
Bir ömür yetmiyor sevmeye,
bir ömür yetmiyor özlemeye,
bir ömür yetmiyor
“keşke biraz daha kalsaydın” demeye.

Yaz bitiyor…
Ben sana doyamadan.

Bir mevsim daha geçiyor üzerimizden,
ama içimde sana ulaşmayan
binlerce cümle kalıyor.
Her akşam biraz daha büyüyor özlemin,
her gece biraz daha ağırlaşıyor sessizliğin.

Seni özlemek nasıl bir şey biliyor musun?

Gittiğin yerde bile
seni aramak…

Kalabalığın içinde
bir tek seni görmek istemek…

Bir şarkı çalınca
herkes susarken
içimde senin adının yankılanması…

Ve gecenin en sessiz saatinde
insanın kendi kalbine dönüp
“Ben sana neden doyamadım?”
diye sorması…

Yaz bitiyor,
ama özlem bitmiyor.

Güneş batıyor,
ama içimde senin ışığın kalıyor.

Mevsimler değişiyor,
yollar uzuyor,
insanlar gelip geçiyor;
ama bazı insanlar
kalbin bir köşesine öyle yerleşiyor ki
ne zaman geçiyor,
ne de unutuluyor.

Ben sana doyamadım…

Bir bakışına doyamadım,
bir gülüşüne doyamadım,
yanında susmaya bile doyamadım.

Belki de en büyük acım bu:

Sana kavuştuğum anların
hep kısa sürmesi…

Ve ayrıldığımda
sanki bir ömürlük özlem başlaması.

Yaz bitiyor…

Bir ömür gibi.

Ve ben şimdi anlıyorum;
insan sevdiğine doymuyor.

Ne kadar sarılsa,
biraz daha sarılmak istiyor.
Ne kadar konuşsa,
biraz daha sesini duymak istiyor.
Ne kadar yanında kalsa,
“Gitme…” demek istiyor.

Çünkü bazı insanlar
hayatımıza bir mevsim gibi girmez;
bir ömür gibi yerleşir.

Sen de öylesin…

Yaz bitecek,
son yaprak düşecek,
akşamlar soğuyacak,
şehir başka bir sessizliğe bürünecek.

Ama ben seni
aynı sıcaklıkla özleyeceğim.

Ve belki yıllar sonra bile
bir yaz akşamında
gökyüzüne bakıp diyeceğim ki:

“Ben o yaz sana doyamadım…”

Bir mevsim geçti.

Bir ömür geçti sanki.

Ama içimdeki özlem
hâlâ ilk günkü gibi…

Çünkü bazı sevgiler
doymak için değil,
ömür boyu özlemek için
geliyor insanın kalbine.