Sen dünyanın sekizinci harikasıydın sevgili
Kimsenin bilmediği.
Ve arandığında asla bulunamayan,
Belki Çin seddinin yanı başında gizli,
Belki de Atlantik’in koynunda uyuyan.

Sen içimi ısıtan güneş mi?
Başımı alevlendiren Venüs mü?
Ya da gecemi aydınlatan haresi mi Ay’ın?
En gizli iskenderiye ziyaretim söyle;
Bulur mu bir gün seni ateşim…

Sen koynumdaki İnCiM,
Sahibini hiç bilmediğim.
Söyle bana! nerde ve nasıl incittim
O dokunamadığım duvarlarını?
Bunca asır Gize’ de kim için gizlendin?

Artemis’in koynunda mı uyudun söyle,
Babil’i kucakladım bilmeden İbrahim’ce.
Taşladılar sevdayı, korkmuşlardı fikrimce,
İblise etek öpüp kaybettiler sessizce,
Gömseler bulunurdun, gömmediler iyice.

Sen ki dünyamın harikasıydın benim,
Babil’de asma bahçem, Gize de piramidim.
Bulmasınlar adını, yerin bende sır kalsın,
Soylu inkılabıma adınla başlayayım.
Seninle başlamıştım, seninle sonlanayım.