Coşari mahlasıyla kaleme alınan bu beyitler; tutkunun yakıcılığını, sitemin keskinliğini ve edebi bir miras bırakma arzusunu klasik divan ve halk şiiri geleneklerinin kesişiminde büyüleyici bir ritimle harmanlıyor. Şiirin henüz ilk beytindeki "ateşin kızı" imgesi ve sinenin sıcaklığına kanma arzusu, okuyucuyu doğrudan ateşle imtihan edilen tutkulu bir atmosferin içine çekiyor. Bir masal gibi başlayan ancak zamanla hüznü barındıran bir sızıya dönüşen aşk, gökten yıldızların inmesi temennisiyle epik bir boyuta taşınmış.

​Şiirdeki en güçlü kırılmalardan biri, kişisel sevdadan insan ilişkilerinin acımasızlığına geçilen kısımlarda yaşanıyor. Çatal dilli yılanlar ve şer diller vurgusu, aşığın sadece kendi iç yangınıyla değil, dış dünyanın yıkıcı eleştirileriyle de mücadele ettiğini gösteriyor. "Tatlı bir söz demek için önce nefsini yensinler" dizesi, ahlaki bir öz eleştiri ve sitem sunarken şiirin duygusal yüküne derin bir olgunluk katıyor.

Antik dünyanın esrime, coşku ve kural tanımaz yaşam enerjisini simgeleyen Dionysos mitolojisini, geleneksel şiirimizdeki "ruhunu yunmak" (arınmak) kavramıyla birleştirmek son derece cesur ve zengin bir imgelem yaratmış. Bu dize, Coşari’nin sadece aşka değil, varoluşun esriklikle arınma arasındaki o ince dengesine de vakıf olduğunu hissettiriyor.

​Şiirin finalindeki mahlas beyti, dünya edebiyatına ve geçmişin hüzünlü kalemlerine selam göndererek parçayı ölümsüzleştiriyor. Yarınsız bir sevdadan arda kalan gözyaşlarını dindirme arzusu, yerini yedi cihana sunulacak köklü bir edebi sedaya bırakıyor.

Hem ritmi hem redif yapısındaki (-ansınlar / -insinler) akıcılığı hem de imge zenginliğiyle Coşari, kendi duygu fırtınasını kalıcı bir esere dönüştürmeyi başarmış.
Yüreğine emeğine sağlık üstad