Kıymetli üstadım;Celil Çınkır Bey,

“Ya Rab” şiirinizi okurken, insan ömrünün muhasebesiyle karşı karşıya kaldım.
Şiirin her dörtlüğünde biraz daha derinleşen bir hüzün, biraz daha ağırlaşan bir hesaplaşma var.
Takvimin son yaprağına dayanan yalnızca zaman değil; sanki şairin iç dünyasında tükenen umutlar, yarım kalmış sevdalar ve söylenememiş sözler…

“Rota yok, kaptan yok, dümen yok Ya Rab” dizeleri, hayat yolculuğundaki savrulmuşluğu çok güçlü bir imgeyle anlatırken; “Vefa yok, izan yok, vicdan yok Ya Rab” sözü, kişisel bir kırgınlıktan çıkıp insanlığın ortak yarasına dönüşüyor.

Şiirdeki “beste yok, güfte yok, keman yok” söyleyişi ise gönül dünyasının sessizliğini adeta bir orkestranın suskunluğuyla duyuruyor. “Se-la” göndermesiyle de şiirin müzikal damarını güçlendirmişsiniz.

En dikkat çekici yanı, her bölümün “yok”larla eksilen bir hayat tablosu çizmesine rağmen, “Ya Rab” hitabının şiirin içinde hâlâ bir umut kapısı bırakması.
Çünkü insanın bütün yolları tükendiğinde bile Rabbine yönelmesi, aslında şiirin en derin tarafındaki teslimiyet duygusudur.

Yıllar önce, 11 Aralık 2016’da kaleme alınmış bu şiir, bugün okunduğunda da zamana yenilmemiş. Çünkü anlattığı şey yalnızca bir dönemin hüznü değil; insanın zaman zaman kendisiyle, hayatla ve kaderle yaptığı o sessiz hesaplaşmadır.

Kaleminize, yüreğinize sağlık. Şiiriniz hüzünlü bir ezgi gibi başlayıp, “Ya Rab” diyerek duaya dönüşüyor. 🌿
___________
Kabul buyurursanız nacizane bir dörtlükte eşlik etmek isterim...

Gönlümün yükünü bıraktım sana
Düştüm de kalkmadım bunca zamana
Bir ışık gönder de şu viran cana
Huzur yok, sükûn yok, imkân yok Ya Rab.

pkze-mavikatre 💧

Selam,dua ve saygılarımla 🌹

Zaman ilerledikte insanın duygu ve düşünceleri değişiyor.
Perfonmars azalıyor. yerinde duramadığın anlar bitiyor. hey gidi günler hey deyip Allahtan sağlık dilemeye başlıyorsun.

Yine çevremize bakıp halimize şükrediyoruz.
hiç olmazsa şairiz ressamiz yazıp çiziyoruz diyoruz.

şiirinizden çok etkilendim. adeta kendimi buldum.
kaleminizin mürekkebi bitmesin.

İyi geceler