İnsanın önünde nihai olarak iki yol vardır
Ya ruhunu arındırıp olgunluğun ve hikmetin zirvesi olan kemâle erecek,
ya da hevasına yenilip yok oluşun ve hüsranın uçurumu olan zevâle yuvarlanacak.


Orta yol yoktur.
ömür dediğimiz bu tek yönlü gidişte adımlarımızı belirleyen ise kalbimizin hangi tarafa meylettiğidir.


Ömür, zaman tezgahında dokunan ince bir kumaş gibidir. her nefes bir ilmek, her tercih ise nihai kaderin rengidir.

Kalp gözü kör olanın,
dünya feneri tüm cihanı aydınlatsa
yinede karanlıkta kalmaya mahkumdur.

Hakikat tarlasına hayır tohumu ekmeyenler,
seher vakitlerinde hasat biçmeyi ummasınlar.


Son olarak;
"Kemâle giden yol nefsi ezmekten,
zevâle giden yol ise nefse diz çökmekten geçer.
seçim sadece bir adımdan ibarettir.


Her iki ihtimalde de kararı verecek olan
hangi tarafın kazanacağını tayin olacak olan da
insanın kendisidir.


Tebriklerimi
selamlarımı
iyi dileklerimi sunuyorum.



" Nefsin ve hevanın dağınıklığına karşı aklı,
fikri ve edebi birer kalkan olarak koyması,
savrulmuşluk hissine karşı insana tekrar bir omurga verir"

“Yavaş yavaş sökülüyor, ömür denen küfe işte”
Buradaki “küfe” oldukça güzel bir benzetme. Ömür, sanki sırtımızda taşıdığımız bir yük veya zamanla sökülen bir kumaş. Her geçen gün o kumaştan bir ilmek daha çözülüyor. İnsan yaşadıkça ömrün ipleri azalıyor.