​Adı Huzur Evi, ama huzur nerede?
Pencere önünde yollara bakar.
Bir umut beklerler her seher vakti,
Akan gözyaşları içime akar.

​Büyüttü, besledi, esirgedi canından,
Hiç ayırmazdı evladını yanından.
Şimdi bir köşede,atıldı uzak torundan,
Oğul evine sığmayan ana baba var...

​Elleri titrer de tutamaz bardağı,
Gözleri arar o eski ocağı.
Sanki üstlerine çökmüş dünya dağ;
İçleri kan ağlar, sessizce yanar.

​Her kapı açılışta bir irkilme, bir telaş,
"Belki benimki geldi" der, gözde bir damla yaş.
Takvimden düşen gün, ömre bir mezar taş,
Zaman bir cellat gibi içlerini oyar.

​"Bize huzur verdiler" derler de dillere,
Sırlarını dökemezler hiç el insanlara.
Hasret kalmışlar bir tatlı güler yüze,
Soğuk duvarlara sarılır anayla baba.

​Hayaloğlu der ki; ah etmesin ana,
Babanın duası berekettir cana.
Rabbim sormaz mı yarın bu zulmü sana?
Cennet ayaklar altındayken, bu feryat niye?

​Recep Hayal / Hayaloğlu