Seni özledim.
Her nefesimde, her saatimde, her sessizliğimde.
Sen beni hiç özlemedin mi?

Bak,
sadece kalbim yanmıyor.
Burnumun da direği sızlıyor.
Adını duyunca, kokunu hatırlayınca.

Yüreğim hırçınlaştı.
Deniz gibi.
Dalgası sana vuruyor.
Sesim boğuk boğuk.
Konuşamıyorum.
Hıçkırıklara boğuldum.

Özleminden yanıyor içim.
Gözlerimde hüzün.
Hayalimden gitmiyor yüzün.
Gözümü kapatsam sen,
açsam yokluğun.

Kalbim sanki artık bana küskün.
"Beni niye bu hale getirdin" diyor.
Düşlerimde ben sana düşkün.
Uyusam da uyanık kalsam da.

Beni hiç özlemedin mi?

Sokaklar kör karanlık.
Yolları daralıyor.
Evler üstüme doğru geliyor.
Duvarlar yıkılıp altında ezmek ister gibi.

Gök yüzü parçalı bulutlu.
Nefes aldırmıyor sanki.
Hava bile dar bana sensiz.

Beni hiç özlemedin mi?

Gülüşüm ölüyor azar azar.
Aynaya bakıyorum, tanımıyorum.
Sevdama değdi nazar.
Kem gözler yaktı bizi.

Görmeyince hasretim çoğalıyor azar.
Bir gün, iki gün, bir ömür...
Yüreğim dertlerini tek tek söyler.
Ellerim yazar.
Kağıt dayanmaz, kalem biter.

Beni hiç özlemedin mi?

Söyle.
Bir kere "özledim" de.
Yalan da olsa de.
Bu yangın sönsün.
Bu soru bitsin.

Çünkü ben her gece aynı soruyla uyuyorum:
Beni hiç özlemedin mi?
Dinçer Dayı