Yılların ötesinden, bir hatıra...
Zamanın derinliğinden süzülüp gelen.
Babamla yan yana duruşumuz,
Bu siyah beyaz fotoğrafta yankılanıyor.

O sert bakışlarında,
Dünyanın tüm ağırlığını hissederken bile,
Bana sunduğu güven ve şefkat,
Hâlâ içimi ısıtıyor.

Küçük ellerimde bir kova, bir kürek,
Oyun oynamaya hevesli, çocuksu bir neşeyle,
Her şeyi bilirdim, her şeyi anlardım,
Babamın yanında, hiçbir şeyden korkmazdım.

Sandalye üzerinde oturduğumuz o gün,
Bahçedeki çitlerin, ağaçların gölgesinde,
Bir fotoğraf karesine sıkışıp kalan o anlar,
Şimdi hatıralarımda canlanıyor.

Belki o zamanlar, her şey daha basitti,
Yaşamın karmaşasından uzaktık.
Ama o anın değeri, o sevginin sıcaklığı,
Hıçbır zaman eksilmedi, hiç kaybolmadı.

Babamın sert yüzündeki, o ince gülümseme,
Bana her zaman cesaret verdi;
Hayatın fırtınalarına karşı durmayı öğretti.

Bu fotoğraf, sadece bir kare değil,
Bir sevginin, bir güvenin, bir umudun kanıtı.
Babamla yan yana durduğum o an,
Asla unutamayacağımı fısıldıyor.
____________________________________________
“Yaşanmışlıkların Sesi” — Ziyneti İsm. Drk.