5
Yorum
12
Beğeni
5,0
Puan
86
Okunma
Hayat dedikleri
biraz dönme dolap,
biraz da girdapmış meğer.
İnsan çıkıyorum sanıyor,
meğer kendi içine düşüyormuş.
Bir yanım
“boş ver ulan” diyor,
öteki yanım
gecenin üçünde
eski bir şarkıyı açıp
senin adını arıyor.
Ne tuhaf şey şu yürek;
kırılınca ses etmiyor,
ama bir çay bardağının buğusunda
bütün geçmişi gösteriyor insana.
Ben seni unuttum sanmıştım.
Sonra bir kadın geçti sokaktan,
saçları rüzgâra karışmış…
Dedim ki:
“Ulan kalp,
sen hâlâ mı?”
Hâlâ.
İşte aşk dediğin de bu zaten;
aklın kapıyı kilitliyor,
yüreğin camdan giriyor.
Girdap bu dünya kardeşim,
tutunacak dal ararken
kendi gölgemize sarılıyoruz.
Ama yine de
sabah olunca kalkıyoruz.
Bir sigara yakıp
göğe bakıyoruz.
Çünkü insan dediğin,
ne kadar yorulsa da
bir yerinden hayata küfür ederek
yeniden başlıyor.
5.0
100% (8)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz