Ah... benim kaktüs dudaklı sevgilim
Senin gümüşten
gördüğün o rüyanın çok
fazlasıyım

Ki, güneşi ben doğurmadım
Ne de yağmuru

Rüzgar’ın işaret diliyle beslediği
kuşları kırdınız
en ince yerinden

Görmüyorsunuz!

Bir tabut uzunca bir yola yürüyor
bu kış gününde
Sonra çıplak kadınları
örtüyor bir el

Bir ayak geriye doğru gidiyor

Ben olduğum yerde
büyüyorum

Arada oluyor işte öyle
Yuvarlak bir top koşuyor içimde
Dışarıda herkes gibiyim

Halbuki; bir mucize olsun diye
beklemiştim ölürken

O gün, öylece oturdun karşımda

Neden?

Sana gözlerimin altındaki
mor halkaları
hiç göstermedim

Kopya çektim kloserli bir aynanın
gövdesinden
Sandım ki, su içince, köpüklü kahve tadında
bir çikolatayı ısırdım

Hey burası Üsküdar
Fosforlu kızlar burada
Biraz aşağıya kay

Farkındaysan
Sen hep geciktin
Ben hep erkenden çıktım aşka

Ve hep defolu bir kadının üstünü
süsledim
yol boyunca

Karalama da diyebilirdim,
şiir de

Bu yüzden, bütün camların üstünü buharla kaplamak
yağmurun işiydi

Uzaktan da olsa izledim

Kadınlar bir sis perdesinin etrafına dizilmiş
arkası yarını
oynuyorlardı orada

Kimisi, yaralı
Kimisi, mutsuz
Kimisi de, hiç yoktu

Gördüm..



Nifensis