Ey gülüşüne şiirler dizelediğim,
Mah cemaline ömür adadığım,
Bakışında huzur bulduğum kadın...
Başımın en tatlı belası, hayatıma anlam katanım,
Geceme ay gibi doğanım, nefesime nefes olanım,
Dünyamı mutluluğa, huzura çevirenim...
Çöl ortasında vaham,
Fırtınada sığındığım limanım,
Kalbimin tek sahibi, canıma can katanım...
......
​Hani diyorum; sen olmazsan
Gökten yıldızları avuçlarıma dökseler,
Cennetten zaferan getirip Makam-ı Mahmud’u verseler,
Yine de matemdir bana,
Kederdir, âh u zârdır yokluğun...
....
​Gözlerinin kıyısına kadar gelip de dökülemeyen
O tek damla yaştır gam;
Ne içini ferahlatır ne de yok olup gitmene izin verir,
Sadece canını acıtır, mum misali yavaş yavaş eritir.
.....
​Gel, gitme benden; kal, sevdam ol.
Kal; yârim ol, en güzel yanım ol.
Bu dünyada yoldaşım, ahirette cennet eşim ol.
​Gel; gören gözüm, tutan elim,
Atan kalbim, yürüdüğüm yolum,
Dua eden dilim, secdeye varan alnım ol...
.....
​Tut elimden gülüşü güzelim, tut elimden...
Tut elimden ki karanlıklarım aydınlığa kavuşsun,
Kırılan dallarım senin sevginle yeşersin.
​Ben ki adını zikretmeden tek bir nefes bile almazken,
Bu can seninle umudu bulmuşken,
Bırakma beni zamansız gurbetlerin kucağına...
Bırakma beni el kapılarında çaresiz, kadınım, bırakma...
Ertaç eral