10
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
89
Okunma
Çıplak tenim korksa da o sıcaklıktan,
Kalbim çoktan göze aldı kül olmayı.
Şimdi her satır aramızdaki kor ateşi
tutan bir el;
Hem mesafem benim,
Hem en büyük cesaretim...
Aşk olsa eyvallah derdim, meğer
ateşmiş
Düştüğü yeri yakıp kül eden;
İçten içe yanan, yandıkça
tamamlanan,
Satır satır, hece hece yakan...
Ateşin ortasında kalmış bir düş gibi;
Ne geri dönmeye yol bıraktın ne
sığınacak bir gölge.
Dokunduğun her dizeyi yakıp
kavururken,
Yandıkça çoğalan bir yangın bıraktın
geride.
Yaralarımı sarmak değil niyetim,
Onları bu ateşin rengiyle taşımak.
Kaçmak imkânsızdı zaten bu
kaderden;
En büyük zaferim, tam ortasında
kalakalmak.
Sözcükler dökülürken
parmaklarımdan,
Geriye sadece dumanı kalır gecenin.
Sen ateşi başlatan bir kıvılcımdın
belki,
Ama yangını bir ömür sürdüren
benim...
Şimdilerde külümden yeniden
doğmak değil amacım,
Sadece o yangının hakkını vermek
dizelerce.
Bir adın var dilimin ucunda kor gibi
duran;
Yuttukça içimi, sustukça dünyayı
yakan.
Sen bir ateştin en başından beri,
Ama sanma ki ben bir korkak...
Sen kendi bağrında için için yandın,
Bense bu satırlarda, dize dize...
Ayla Kaya
01 04 2026
5.0
100% (10)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.