Yıllar var insan-hayvan, bir arada yaşıyor.
Çoğu zaman hayvanlar, insanlara şaşıyor.
Yaşadığı doğayı, tahrip ederek keser.
Bir şey yapmamış gibi, sonra hayata küser.

Putun omuzunda ki, asılı duran balta.
İmanın yitirende, yaramadı bir halta.
Münafık alet etti, dinini siyasete.
Avam yerinde saydı, ilerledi sosyete.

Örtünmek dedi kimi, itinmeye başladı.
Allah-peygamber dedi, yitinmeye başladı.
Sinsice ilerleyip, yoldu ördeği-kazı.
Ördek- kaz ondan razı, yolan onlardan razı.

Kimi özgürlük dedi, kurda-kuşa yem attı.
Zinhar haramdır diyen, kamu malını yuttu.
Kimi salya-sümükle, zikrederken Tanrı’yı.
Farkına varamadı, toplumdaki sanrıyı.

Yola devam diyenler, çıkmaz sokağa girdi.
Yolunu bulmak için, nice hayatlar verdi.
Şehitlik çok yüce şey, dedi çöllere girdi.
Teröriste af dedi, halkın sinirin gerdi.

Göndere sarılarak, dili -erki unuttu.
Şehit kanından rengi, bayrağı yamuk tuttu.
Ceddine öykünerek, aşmak istedi derya.
Ayağı sıktı postal, eyledi bin vaveylâ.

Uzaya çıkmak için, kuşu alet ettiler.
Denizde çektiriler, kurdu alet ettiler.
Demiri koydu örse, yabanı çekti harsa.
Parsel parsel satıldı, devlet malı çok arsa.

Şimdi bin bir türlü ses, uluyarak ötenler.
Sahalarda şarj olup, bataryası bitenler.
Bahane sıralayıp, halka duvar örerler.
Hakkını arayanı, tekme-tokat döverler.

Alet - edavat bitti, sıkıştılar köşeye.
Vatandaşı ha bunlar, hasret koydu neşeye.
Sine-i millet için, koşuyorlar apansız.
Avlamaya gerek yok, düşüyorlar sapansız.


Emine Balı Oğuz