Seni sevmek,
ikindi vakti ansızın bastıran o ılık yaz yağmuruna hazırlıksız yakalanmak gibi...
Şemsiyeni kapatıp gökyüzüne bakmak; sadece o anı yaşamak,
hayatın tüm serinliğini hesapsızca göğsüne doldurmaktır.
Seni sevmek, kelimelerin pasını siler,
insanı uzun bir gurbetten sonra kendi kalbine misafir eder.

Seni sevmek,
benim asıl coğrafyamdır;
hudutsuz, uçsuz bucaksız bir memleket düşüdür.
Sabahları çayın buğusunda senin yüzünü görmek,
yürüdüğüm sokakların dilsiz taşlarında senin ayak izlerini aramaktır.
Bir çölün ortasında, asırlardır suya hasret kalmış,
çatlak toprağın bir gecede tepeden tırnağa yeşermesi gibidir seni sevmek...
İçimdeki o kırgın, o huysuz ihtiyar bavulunu toplar da,
yerine gözleri parıldayan hür bir çocuk yerleşir.
Bir şarkının hiç duymadığım o en dürüst notasında rastlarım kendime;
şaşırır, kendimi yeniden tanırım.

Seni sevmek,
tüm dünyayı tek bir hamlede silmek demektir.
Geriye kalan ne varsa teferruat saymak,
kalabalıkların sağır edici gürültüsünü tek bir gülüşünle susturmaktır.
Bir körün gözüne ışık olmak demektir;
karanlığın bükülmez hükmünü bitiren,
dünyaya ilk defa bakıyormuş gibi,
insanı hayrete düşüren o mukaddes aydınlığa uyanmaktır.

Seni sevmek,
sonbaharın ortasında bütün yapraklarını dökmüş kimsesiz bir ağacın,
sırf senin adın geçti diye tepeden tırnağa yeniden çiçek açmasıdır.
Mevsimleri birbirine karıştırmak,
ömrün bütün zemherilerini tek bir bakışınla temmuza çevirmektir.
İnsanın kendi gölgesinden bile vazgeçip,
sadece senin ışığında yürümeyi göze almasıdır.

Seni sevmek,
kelimelerin tükendiği eşikte yepyeni bir lisan bulmaktır.
Herkesin bir şeyler anlatıp durduğu şu gürültülü dünyada,
seninle sessizce susmanın o en derin, o en mağrur manasına ermektir.
Göğüs kafesimde sakladığım o eski, yorgun kalbi,
sanki bu fani dünyaya ilk defa gelmiş gibi,
sıfırdan ve çocuksu bir hevesle çarptırmaktır.

Seni sevmek,
bütün bildiğin ezber doğruları unutup,
senin hakikatine tereddütsüz teslim olmaktır.
Zamanın ağır kapılarını kapatıp zamansızlığın ortasında,
sadece senin nefesinle nefes almaktır.
Adını heceleyen her cümlenin başında durup,
sonunu hiç düşünmeden o uçsuz bucaksız uçuruma kendini bırakmaktır.

Seni sevmek,
kendi içinde kaybolmaktır aslında, doğru.
Kendi çizdiğin dar sınırlarından taşıp senin derin kıyılarında yitmektir.
Ama bu öyle korkunç, karanlık bir kayboluş değil;
bir nehrin coşkuyla denize kavuşması,
bir damlanın ummana karışıp kendi adını unutması gibi...
İnsan ancak bu kadar güzel kaybolabilir bu dünyada.
Ve gün gelir, felek o acı ayrılık biletini kestiğinde bile yok olmaz bu his...

Seni sevmek,
gidişinin ardından yakılan o en sessiz, en asil ağıttır;
yokluğunda bile senin adınla dolup taşmaktır.
Topraktan sızan o derin ibretler gibi süzüle süzüle birikir aşk insanın ruhuna.
Ne zaman içimden ya da dışımdan "seni sevmek" desem,
heybemdeki bütün eski hüzünler dökülür;
yerini o durdurulamaz, o büyüleyici akışa bırakır.
Bu fani dünyada hikayeler nihayete erer belki;
ama seninle başlayan bu şiir, sayfalar kapansa da hiç bitmez.