Gönülden sevmenin bir halta yaramaması kadar insanı yoran çok az şey var bu hayatta.
Yoruldum.
Kendimden verdiğim her şeyden yoruldum.
Uğruna her gün ölüp dirildiğim,
Kuruyan toprağa can suyu olurcasına eridiğim bu aşkı gömmeye karar verdim.
Yoruldum derken, çabalamaktan değil,
Bu sevda denilen kayığın küreğini tek başıma çekmekten.
Bazı duygular öyle üç beş satıra sığmaz.
Ama uzun uzun anlatmayacağım.
Tek kişilik bir aşk hikayesidir bu.
Yalnızca benim sevdiğim,
Yalnızca benim emek verdiğim,
Yalnızca benim uykusuz kaldığım,
Acısını yalnızca benim yaşadığım aşkın hikayesi.
Ben ona rüzgar olmaya çalışırken, yaprağını bile kıpırdatmadı.
Ben onun çölüne yağmur olmaya çalışırken, o bir damla suyu çok gördü.
Ben onun göklerine kanat çırparken, o uçurum oldu.
Yani sizin anlayacağınız,
Yoruldum köprüler kurmaktan.
Sevdim, çabaladım,
Ve hep tek başımaydım.
Hep seyirci kaldı olanlara.
Geç anlarmış ya insan gerçeği,
Meğer ben en başından beri yalnızmışım bu aşkın ortasında.
Artık söndürdüm içimde ki o sevda ateşini.
Ona doğru yürümeye takatim kalmadı...