Bitti işte…
Buraya kadar.
Yolun açık olsun..

Beni düşünme alışırım…
Karanlıkta kalmaya
İçimin sızlamasına,
Canımın acısına alışırım.

Ayrılık dedikleri, ölümün benzeri aslında.
Kalan yaşıyor sanılsa da,
Giden ruhunu götürüyor kalanın.
Bu yüzden bir çeşit ölüm diyorlar ayrılığa.
Ama üstesinden geleceğim.

Önce bir sigara yakacağım,
Bir süre duvarları izleyeceğim,
Perdeleri kapatıp gecenin tenhalığında, kendime bir keyif kahvesi yapacağım.
Sonra, öyle bir şarkı açacağım ki,
İçinden geçeceğim ayrılığın.
Yokluğunu sayısız kere bıçaklayacağım.
Ve o son geceyi geçireceğim aklımdan,
Beni kapının eşiğine getirip gitmekle suçladığın…
Bu aşkın enkazını geçireceğim gözlerimin önünden.

Aslında çoktan vedalaşmıştım seninle.
Zihnimdeki fotoğraftan kaldırdım seni önce,
Gardroptan başladım, eksiltmeye,
Bilirsin fazlalıklardan hiç hoşlanmam.
Kahvaltıda bir tabak eksik koyarım masaya,
Sinema biletlerini artık tek kişilik alırım,
Kavanoz kapaklarını da zaten kendim açardım,
Ne kaybedeceğim ki sen gittikten sonra,
Kalman neyi değiştirirdi söyle bana.

Aslına bakarsan bile bile ladesdi benim ki.
Ama İnsan yine de hazmedemiyor işte.
Gündüzleri bir şekilde geçiştiriyorum,
Kendimi İşe güce veriyorum
Kalabalıklara karışıyor bir şekilde unutuyorum.
Ama o gece yok mu ah o gece…
Beni sensizliğin ortasında bıraktığın,
En ihtiyacım olduğunda, olmadığın o gecelerde verdim kararımı.
Anlayacağın çoktan bitmişti aslında.
Takvim yapraklarından bile sildim o anları.
Senden geriye kalanlar olacak, ama halledeceğim…
Yıkılan umutlarımı,
Kırdığın kalbimi,
Ve içimde bıraktığın o Kocaman boşluğu…
Onlar da zamanın görevi silecektir elbet.

Ya da İyisimi sen,
Suretinle birlikte anıları al git şimdi…
Ahım da yanına kar kalsın…
Nasılsa bana çıkmayan tek sokaksın bundan sonra.
Olur da pişman olursan,
Hiç zahmet etme…
Geri döneceğin bir ihtimal bırakmadım sana.
İnan ne hissettiğin, ne düşündüğün, ne yaşadığın da umrumda değil.
Haritalarda bile yerini unuttuğun bir şehir olmayı diliyorum.
Sadece bu kadar.