2
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
54
Okunma
Şiiri yazdım, yıldızları topladım; eksik harfi sen tamamla.
Ben senin gurbetinde,
ey benim en kalabalık kimsesizliğim,
delirmemek için
kalbimin aklıyla ördüğüm bir yıldızlı kubbede yaşadım.
Dudaklarımın kıvrımına gizledim coğrafyanı.
Hangi tarafa dönsem sana teğet geçiyordu şehir,
omzumdan kayan ipek bir şal gibi
usulca ve kırılgan...
Sen benim en uzun, en ilkel yalnızlığımdın.
Bir kadının boynunda bıraktığın o eksik harf,
hadi gel de tamamla şimdi bu yarım alfabeyi.
Aşk ki, iki kişinin aynı pencereden bakıp
aynı imkansızlığa sustuğu yerdir bazen.
Bak, yine gece.
Göğsümün solundaki o yıldızlı kubbenin altında
seni bağışlıyorum.
Çünkü seni sevmek,
bir tren kompartımanında elindeki çayı dökmeden
dünyanın bütün virajlarını dönmek gibiydi.
Ve ben,
bütün o virajlarda en çok senin ellerini özledim.
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz