Her insanın hayatında, zamanı ikiye bölen biri vardır.
Bazıları onunla aynı ömrü paylaşır. Bazıları ise sadece aynı özlemi...
Aşk, her zaman "seni seviyorum" demek değildir. Bazen yıllarca kimseye anlatamadığın bir sessizliktir. Kalabalıkların içinde eksik hissetmek, gece herkes uyuduğunda aynı hatıranın kapını çalmasıdır.
İnsan en çok terk edildiği gün değil, artık beklemeyi bıraktığı gün ağlar.
Çünkü umut ölünce gözyaşı da susar.
Sonra hayat devam eder. Gülümsersin, çalışırsın, konuşursun, yaşarsın... Herkes seni iyileşti sanır. Oysa bazı yaralar kapanmaz; sadece görünmez olur.
Ve bir gün anlarsın...
Aslında kimse bir insanı unutmaz. Sadece onsuz yaşamayı ezberler.
Bu şarkı, kavuşamayanların... Geç kalanların... Yarım kalan cümlelerin... Hiç gönderilemeyen mektupların... Ve hâlâ bir isim duyunca kalbi yerinden oynayan herkesin hikâyesidir.
Çünkü bazı insanlar gider.
Ama onların yokluğu, yıllarca bizimle yaşamaya devam eder.
Ve belki de aşkın en acı gerçeği şudur:
İnsan, en çok "keşke" dediği kişiyi sever. Çünkü zaman, hiçbir yarayı tamamen iyileştirmez; sadece acının sesini kısar. Ama kalp... Kalp, sevdiği insanın gölgesini ömrünün son nefesine kadar taşır.