ROJAVA
(Kader Ortakaya anısına)

Güneşin kurşunlandığı sabahlarda çocuklar susar
Oyuncaklar yarım kalır
Uçurtmalar gökyüzünde kurşunlanır
Yarım bir gülüş gibi
titrer yerde eski aynalar…

Rojava’da rüzgâr barut kokuyor bu sabah
Kobane’de ölüler birbirine sarılmış
Çocuklar yanlarına düşmüş uçurtmaların
Saçlarında geceden kalma kekik kokusu
Sokaklarında anaların ağıt yankısı
Yüzleri parçalanmış çocukları
seslerinden tanıyorlar
Acı, kokudan keskindir buralarda
Evlerden yükselen sesler
bir dengbêj gibi dolaşıyor ovayı,
nehir nehir…

Ey bin yıllık ağıtların yurdu
Ey Mezopotamya’nın yaralı alnı
Ey esmer yiğitlerin kınası
Kurşun değil yalnız,
sessizlik de yaralar insanı

Bu yüzden sessiz kalmadı
Halkının çığlığı için düştü yola
Ve kahpe kurşunla düştü
Kader Ortakaya
Unutmadık
Unutmayacağız
Ve tutacağız yasını Kader’in
Coğrafya kader olmaktan çıkana değin

Bu topraklar
ölümden çok diriliş gördü unutma
Uyan artık…
Gün kül yığınlarının içinden
isyanı ayağa kaldırma günüdür
Susturulmuş stranlarını ayağa kaldır
Dağların dilini çöz
Irmakların sesini ağıtlarınla büyüt
O ses ki kurşundan ağır
O ses ki bombadan güçlüdür unutma

Ve o ses
Bugün dağlardan ovaya insin
Gerillanın mermisinden önce
Ve dünya öğrensin ki
Bir halkın ağıdı susturulursa
Anaları susar
Dağları konuşmaya başlar…
Fırat olur taşar yaralarıyla
Dicle olur yakar ağıtlarıyla

Bu analar,
memelerindeki son damla sütü
kana çevirir
Dağları emzirir
Akar ırmak ırmak
Tutar çocuğuna doğrulan namlunun ucundan
Kanı düşmanın burnundan getirir

Ey ovalar
Ey dağlar
Ey ırmaklar
Duyun bu çocukların sessiz çığlığını
Dinleyin ve anlatın gökyüzüne bu anaların sesini

Ey gökyüzü
Bu duyduğun ağıtlar
Bir halkın dirilişidir
Yeniden doğuyor
Rojava’da çocuklar yeniden konuşacak
Oyuncaklar avuçlarına dönecek
Uçurtmalar göğe değecek
Aynalar yeniden gülecek
Bu onur diz çökmedi çökmeyecek
Bu gurur baş eğmedi eğmeyecek
Rojava’ya bahar gelinceye dek

Erdal Karadağ
9 Kasım 2014