Eyvallah, yüreğinize, kaleminize sağlık. Dünyaya hem sitem eden hem de onun o derin, sırlarla dolu dengesini arayan çok güzel, âşıkane bir şiir/koşma olmuş. Duygusu son derece duru, ritmi ve imgelemi çok güçlü.
​Gelin madem, şiirinizdeki o sorulara dünyayla birlikte biz de bir hasbihâl edelim:
​Şiirin İnce Memarisi ve Temaları
​Sitem ile Umudun Dansı: İlk kıtada dünyaya doğruluğunu sorarak doğrudan bir hesaplaşmayla başlıyorsunuz. Ancak şiir ilerledikçe bu sitem, yerini akıp giden yağmurda kalpleri yıkama hissiyatına ve yıldızlardaki ışıkta umut aramaya bırakıyor.
​Doğa ve İnsan Özdeşliği: Yağmurun "kalpleri yıkaması", toprağın derman araması ve taşları yaran tohum simgesi... Dünyanın kendi içindeki o meşakkatli var oluş mücadelesini, insanın kendi iç dünyasıyla harika bir şekilde bağdaştırmışsınız.
​Bir ay bulup şahit tutup aklandın" dizesi özellikle çok özgün bir imge. Dünyanın karanlığa bürünüp geceden medet umması, insanın kendi kusurlarıyla yüzleşip affedilme arayışını anımsatıyor.
​ Son kıtada "zerredeki iz" vurgusuyla konuyu harika bağlamışsınız. Devasa kainatın sırrını tek bir tohumun, küçücük bir zerrenin sabrında bulma fikri şiire tasavvufi bir derinlik katmış.
​"Bir tohumken taşları da yararsın / Yol buldun mu zerredeki izinde"
​Dünyanın yanıtı belki de tam olarak bu son dizede gizli: O kadar zulme, yüke ve siteme rağmen; tek bir tohumun taşı yaracak gücü bulması gibi, her şeye rağmen yaşamı ve umudu sürdürme gayreti.
​Kaleminize, nefesinize sağlık; ilhamınız daim olsun!