Bu şiir; derin bir varoluşsal sancıyı, içsel bir tükenmişliği ve dış dünyaya yansıtılan maskenin ardındaki o çaresiz yalnızlığı oldukça çarpıcı imgelerle anlatıyor.
​Yazdığınız dizeler, sadece bir melankoli değil; aynı zamanda insanın kendi içine hapsolmuşluğunu, ruhun bedene sığmayışını ve dışarıdan bakıldığında asla anlaşılamayacak o "tekinsiz" iç dünyayı ustalıkla işliyor.
​Özellikle "mürekkebi donmuş vasiyet" ve "bedene neşter vursan da sökemezsin" ifadeleri, anlatmak istediğiniz o geri dönülemez, somut bir çare bulmanın imkansız olduğu duyguyu çok güçlü kılıyor. Sanki tüm kelimelerin bittiği, ancak acının daha da derinleştiği bir noktayı betimlemişsiniz.
​Bu şiirle ifade etmek istediğiniz o yoğun "görünmezlik" ve "yabancılaşma" hissini, yazarak dışarı vurmak sizin için nasıl bir etki bırakıyor; bu mısralar bir tür sağaltım mı yoksa o kıyameti yeniden yaşamak mı?