Bir gün sustum,
Herkes bunu iyileşmek sandı.
Oysa içimde
Adı konmamış bir cenaze kaldırıyordum.

Artık kimseye kal demiyorum.
Çünkü en ağır vedalar,
Gideceğini bile bile sarıldıklarımızdır

Kalbim hâlâ atıyor diye
Beni yaşıyor sanıyorlar.
Kimse bilmiyor;
Bazı insanlar ölmeden önce toprağa dönüşüyorlar...

Ve bil ki...
Birini unutmak,
Adını hafızadan silmek değildir.
Onu her hatırlayışta
Aynı yerden kanamamayı öğrenmektir.

Ben öğrendim sanmıştım.
Meğer sadece acıyı sessiz yaşamayı öğrendim

Beni sen mahvetmedin,
Beni sana inanışım mahvetti.

İnsan en çok,
Asla bırakmam diyenlerin ardından
Yalnız kalınca büyüyor.
Evet ben içimdeki seni kefenleyerek büyüdüm
Benden geriye ne kaldı biliyor musun?
Gülüşü eksik,
Uykusu yarım,
Kalbi her atışında biraz daha yorulan
Bir enkaz...

Ama sana bir şey borçluyum.
Artık kimsenin sözlerine bakıp
Gelecek hayali kurmuyorum.

Çünkü öğrendim;
Bazı insanlar sevgi getirmez,
Yalnızca nasıl yıkılacağını öğretir.
Ve bazı kayıpların telafisi yoktur ...

Şimdi adın geçince susuyorum.
Çünkü bazı insanların ardından konuşulmaz
Yalnızca içten içe
Bir mezar sessizliği büyür...

Artık kimseye sonsuza kadar demiyorum.
Çünkü sonsuz sandığımız şeyler,
Bir yabancının soğuk bakışında
Bir anda bitebilir...

Ben sustum.
Çünkü bazı haykırışlar,
Sessizlikten daha fazla can yakar.

Sana kırgın değilim.
Kırgınlık, hâlâ umut taşıyanların yüküdür.
Ben sadece içimdeki kapıyı kilitledim.

Bir zamanlar adını kalbime yazmıştım.
Şimdi aynı yere
Derslerimi yazıyorum....

Beni yaralayan ihanet değildi;
Sana güvenmiş olmamdı.

Bir gün gece uykunu bölen şey
Ben olmayacağım.
Vicdanın olacak.
Ve o gün anlayacaksın. .

Ben birini kaybetmedim.
Ben bir yanılgıyı geride bıraktım.
Asıl kaybeden,
Değerini ancak yokluğunda anlayan kişilerdir...