Ağla sevdam…
Bu gece gökyüzü bile senden yana ağlıyor.
Yıldızlar tek tek ışığını söndürmüş,
Ay, siyah bulutların ardına gizlenmiş.
Sanki bütün kâinat,
Bizim yarım kalan hikâyemizi dinliyor.

Ben seni bir ömürlük dua bildim.
Adını her sabah ekmeğime, suyuma kattım.
Bir tebessümünü dünyalara değişmedim.
Sen bilmedin…
Belki de bildin de sustun.
Sessizlik bazen en ağır vedadır.

Ağla sevdam…
Ben ağlamaktan yoruldum artık.
Gözlerimde yaş kalmadı,
Ama yüreğim hâlâ sel gibi akıyor.
İnsan gözleriyle değil,
Kalbiyle ağlarmış meğer.

Bir zamanlar aynı gökyüzüne bakıyorduk.
Aynı rüzgâr saçlarımızı okşuyordu.
Şimdi sen başka şehirlerin sabahında uyanıyorsun,
Ben ise aynı gecenin içinde kayboluyorum.

Her sokak seni anlatıyor bana.
Bir banka otursam sen varsın.
Bir kahve kokusu duysam sen varsın.
Yağan yağmurun her damlasında,
Rüzgârın her nefesinde,
Söylenen her şarkının nakaratında sen...

Ben senden gitmedim.
Sadece senin bıraktığın yerde kaldım.
Zaman yürüdü…
İnsanlar değişti…
Mevsimler geçti…
Ama ben hâlâ seni ilk sevdiğim günün içindeyim.

Ağla sevdam…
Belki gözyaşların ulaşır bana.
Belki bir damlası düşer avuçlarıma da
Yıllardır kuruyan içimde bir çiçek açar.

Derler ki;
"Sevgi zamanla geçer."
Yalan...
Gerçek sevgi geçmez.
Sadece insan, acısıyla yaşamayı öğrenir.
Yarasını saklamayı öğrenir.
Gülümserken içten içe kanamayı öğrenir.

Ben seni unutmak için değil,
Hatırlayabilmek için yaşadım.
Çünkü unutulan sevda,
Hiç yaşanmamış sayılır.

Hatırlıyor musun?
Bir sonbahar akşamıydı.
Yapraklar sessizce toprağa düşüyordu.
Ben sana,
"Ne olursa olsun elini bırakmam." demiştim.
Kader ise ikimizin elini aynı anda bıraktı.

Ne garip değil mi?
Bazı insanlar ömür boyu yanında kalır ama
Bir yabancı gibidir.
Bazıları ise gider…
Ama ömrünün her saniyesinde seninledir.

Ağla sevdam…
Çünkü benim sustuğum her cümlede sen varsın.
Yazamadığım her şiirde sen varsın.
Söyleyemediğim her şarkıda,
Yarım bıraktığım her duada sen...

Gece olur…
Pencereyi açarım.
Yıldızlara bakarım.
Belki sen de aynı gökyüzüne bakıyorsundur diye.
Belki aynı yıldız,
İkimizin de yalnızlığını seyrediyordur.

Biliyor musun?
İnsan en çok sevdiğine kırılmaz.
En çok kendine kırılır.
"Keşke" dediği her şey,
Yüreğinde paslı bir bıçak gibi kalır.

Ben seni affettim.
Kendimi affedemedim.
Çünkü seni severken
Kendimi unuttum.
Bütün ömrümü senin mutluluğuna adadım.

Şimdi aynaya bakıyorum.
Yüzüm değişmiş.
Saçlarıma yıllar düşmüş.
Ama gözlerimde hâlâ sen varsın.
Çünkü bazı insanlar,
Kalpten hiç gitmez.

Ağla sevdam…
Ağla ki dağlar duysun.
Denizler köpürsün.
Rüzgâr adını taşısın uzak diyarlara.
Belki bir gün,
Kaybettiğimiz o baharı geri getirir.

Bir gün yollarımız yeniden kesişirse,
Sana hesap sormayacağım.
"Neden gittin?" demeyeceğim.
Sadece gözlerine bakacağım.
Çünkü gözler,
Dilin söyleyemediği bütün gerçekleri anlatır.

Ve eğer o gün gözlerinden tek damla yaş düşerse,
Anlayacağım ki;
Sevgi hiç ölmemiş.
Sadece sessiz kalmış.

Ben yine seni seveceğim.
Adını dualarımın en güzel yerine yazacağım.
Çünkü aşk, sahip olmak değildir.
Aşk; uzakta olsa bile,
Birinin mutluluğu için kalpten dua edebilmektir.

Şimdi bu şiirin sonunda,
Sana ne beddua edebilirim ne de sitem.
Çünkü sevdiğim insana kırgın kalmak bile içime sinmiyor.

O yüzden son sözüm şu olsun:

Ağla sevdam…
Ama pişmanlıktan değil;
Sevginin kıymetini bilen bir yüreğin inceliğiyle ağla.

Ben seni dün de sevdim,
Bugün de seviyorum,
Yarın da seveceğim.

Çünkü bazı aşklar,
Bir ömür sürmez…

Bir ömürden sonra bile sürmeye devam eder.