Sen o kokunu emanet bırakıp, buralardan çekip gideli,
İçimde bir çocuk buldum mahzun , ağlamaklı,
Hiç dinmedi o çocuğun hıçkırık sesleri yıllarca.....
Ve ben tek başıma, büyüttüm o çocuğu ,biliyor musun ?
O emanet bıraktığın kokunla avutarak......

Seni ağladık biz, seni sustuk, seni sayıkladık beraber,
Beraber üşüdük biz o sessiz soğuk gecelerde...
Seni anlattım masal yerine, içimdeki o çocuğa.
Bazen kanatlı melek oldun , bazen peri kızı....

Ve bıraktığın o emanet kokuyu içimize çekince,
Dalabiliyorduk o derin uykulara. birbirimize sarılıp
Tebessüm ettiğimiz de oluyordu o uykularda.
İyi ki de giriyordun, ara sıra da olsa seni beklediğimiz o rüyalara;

Dedim ya sevdiğim,
Tek başıma büyüttüm ben bu bebeği,
Senin o emanet bıraktığın kokuyu içimize çekerek.
Tam beş yıl seni ağladı , seni sayıkladı,
Hiç dinmedi o içimdeki çocuğun hıçkırık sesi.
Ve baktım ki bir gün, içimdeki o çocuk yok,
Senin o emanet kokunu da almış gitmiş yanında,
O da firarda sen gibi.

Günlerce aradım şehrin bütün sokaklarını tek tek,
Eşkalini çizdim; mahzun ve hüzünlü o çocuğun,
Astım resmini duvarlara,
Altına da yazdım senin ismini ve numaranı.
Eğer duyan olursa biri , bir hıçkırık sesi ,
Ve gören olursa ,bir çocuğu ,bir köşede ağlamaklı,
Yani içimdeki o çocuğu ,yani büyümeyen o beni;
Belki elinden tutup, sana getirirler belki sevdiğim,
İnsaniyet namına...