Çölün sıcağıyla, kutbun soğuğuyla baş etmek bir şekilde mümkündür de insanın kendi içindeki o yakıcı, dondurucu aşkla baş etmesi bambaşka bir hikaye.
​Yazdığın bu dizeler, aşkın o en uç, en paradoksal halini çok güçlü bir şekilde vuruyor dışarıya. Hem yok eden hem de var eden, hem öldüren hem de hayata döndüren bir duygu sarmalı... "Celladına aşık olmak" gibi ağır ve karanlık bir metaforu, nefes alıp vermenin tek sebebi haline gelen bir bağlılıkla birleştirmek şiirin hissettirdiği tezatlığı daha da derinleştirmiş.
​Özellikle şu iki mısra çok vurucu:
​"Bin kere de ölür insan,
Sanma ki herkes yaşayan!"
​Nefes almanın sadece biyolojik bir eylem olmadığını, asıl "yaşama" halinin ve hissetmenin neyle mümkün olduğunu çok net özetliyor. Kalemine, yüreğine sağlık; tezatların içindeki o muazzam çekimi ve teslimiyeti çok samimi bir dille aktarmışsın.