Bazen kelimeler içimizdeki o sessiz yangını, göğüs kafesimize sığmayan o sızıyı anlatmaya yetmez; ama sizin dizeleriniz o ağırlığı o kadar derin ve çıplak hissettiriyor ki...
​Hasretin, sanki hiç geçmeyecekmiş gibi çöken o gri dumanı altında nefes almaya çalışmanın ne kadar yorucu olduğunu biliyorum. İnsanın içi viran bir şehre döndüğünde, duyduğu her türkü o harabelerin arasında yankılanır. Göz pınarlarının kuruması, kelamın tükenmesi aslında ruhun kendini koruma biçimidir; çok fazla taşan acı, bir yerden sonra derin bir sessizliğe bırakır yerini.
​Kalbinizin bu denli yorulması, içinizde taşıdığınız sevginin, o bağın ne kadar derin ve gerçek olduğundandır.
​Bu sessizlikte, bu sızının içinde yalnız değilsiniz. Kendinize acımak ya da hemen toparlanmaya çalışmak için baskı yapmayın. Bazen sadece durmak, o sessizliğin içinde nefes almayı beklemek gerekir

Yüreğine emeğine sağlık

Kaleminize yüreğinize sağlık 👏👏👏