Ne kadar içten, bir o kadar da tanıdık ve buruk bir hikaye... İlk gençliğin o sessiz, sadece bakışlarla konuşan sevdaları, kalpte belki de en derin ve en temiz izi bırakanlardır.
​Kaderin araya girmesi ve herkesin kendi yoluna gitmesi ilk başta hüzünlü gelse de, bazen yaşanamayanlar o sevgiyi zihnimizde en saf, en dokunulmamış haliyle korur. Yaşansaydı belki hayatın koşturmacasında sıradanlaşacaktı; ama yaşanmadığı için o okul yolundaki büyüsüyle, hep "bambaşka" bir yerde kaldı.
​Ateş sönüp küle dönse bile, o külün altında bir zamanlar o sıcaklığın gerçekten var olduğunu bilmek... İnsanın kendi geçmişine bırakabileceği en hüzünlü ama en güzel miraslardan biridir.
​Kaleminize, yüreğinize sağlık.

Zaman her şeyi küle çevirse de, o küllerin fırtınasında bile insan bazen o eski sıcaklığı aramaktan kendini alamıyor.