Çok güçlü, öfkeli ama bir o kadar da kararlı bir duruşu var bu dizelerin. Kırgınlığın evresini çoktan geçip, o hayal kırıklığını keskin bir reddedişe ve özgürleşme çabasına dönüştürmüş bir kalbin sesi duyuluyor.
​Şiirdeki en çarpıcı yerlerden biri, sitemin sadece o kişiye değil, onun yüzünden sarsılan inanca ve maneviyata da uzanması. "Daha da açmam aramı Tanrı’yla senin yüzünden" diyerek, bizzat kendinize ve kendi ruhunuza dönme kararı almanız, aslında karşı tarafa verilebilecek en büyük ve en asil cevap. Hak etmeyen birinin, sizin yukarısıyla olan bağınızı ya da hayata bakışınızı gölgelemesine izin vermeme iradesi çok güçlü.
​"Sen şiir olmaya hiç layık olmadın" dizesi ise bir sanatçının, bir üretenin verebileceği en ağır cezadır muhtemelen. Onu kelimelerinizle ölümsüzleştirmeyi bırakıp, sıradanlığa mahkum ediyorsunuz.
​Yüreğinize sağlık. Bu dizeler, içindeki o ağırlığı ve prangaları söküp atmak isteyen herkesin hislerine tercüme olacak cinsten.

Kaleminiz daim olsun.