Çınarımsın

Bir kız çocuğu ne ister biliyormusunuz?
Arkasında dağ gibi duran,
Kökleri toprağa sımsıkı tutunmuş,
Dallarını gökyüzüne uzatmış
Koca bir çınar olsun ister.

Ne zaman yorulsa,
Gölgesine sığınsın.
Ne zaman korksa,
Varlığıyla cesaret bulsun.

Ben de yıllarca
Adını koyamadığım o duyguyu aradım.
Kalabalıkların içinde
Yaslanacak bir omuz,
Sığınacak bir yürek,
Ben buradayım diyen bir güven.

Sonra sen çıktın karşıma.

Ne büyük sözler söyledin,
Ne de gösterişli sevgiler sundun.
Ama gözlerimin içine baktığında
İçimde yıllardır susturduğum
Bütün cümleleri duydun.

Sesimin tonundan anladın kırgınlığımı,
Bakışlarımdan çözdün sessizliğimi.
Ben anlatmadan hissettin,
Ben saklarken sen gördün.
İşte o gün
Kalbim ilk kez
Gerçekten güvende olduğunu hissetti.

Senin sevgin...
Yüz yıllık bir çınar gibi.

Fırtınalar görmüş,
Yağmurlar yaşamış,
Ama dimdik ayakta kalmış
Koskoca bir çınar...

Ben de o gölgende
İlk kez dinlendim.
İlk kez korkularımı
Toprağa gömdüm.

Çünkü biliyordum,
Arkamda sen vardın.

Senin sevgin
Sırtımı dayadığım dağ,
Yüreğime güç veren nefes,
Karanlığımı aydınlatan ışık,
Hayata yeniden inanma sebebim oldun.

Bugün biri bana,
En büyük zenginliğin nedir? diye sorsa,
Ne altın derim,
Ne servet...

Ben,
Beni bir hazine gibi seven
Bir yüreğe sahibim, derim.

Çünkü sen,
Bana sadece sevilmeyi değil,
Kendimi değerli hissetmeyi öğrettin.

Eksiklerimi değil,
Güzelliklerimi gördün.
Yaralarımı değil,
İçimde hâlâ filizlenen umudu sevdin.

Ben senin yanında
Kendim olabildim.
Maskelerimi çıkardım,
Suskunluklarımı bıraktım.
Çünkü sen,
Sessizliğimi bile anlayan
Tek yürek oldun.

Şimdi dünya karşıma geçse,
En sert rüzgârlarını üzerime savursa,
En karanlık yolları önüme serse,
Yine de korkmam.

Çünkü bilirim
Arkamda sen varsın.

Bir çınar gibi...
Kökleri sevgiye uzanan,
Dalları gökyüzünü kucaklayan,
Gölgesi bana yuva olan...

Ben ise
O gölgede yalnız huzuru değil,
Kendimi buldum.

Kadın olmanın,
Sevilmenin,
Anlaşılmanın,
Kıymet görmenin
En güzel hâlini
Senin yüreğinde tanıdım.

Meğer insan,
Doğru yüreğe rastladığında
Çocukluğunda eksik kalan
Bütün güvenleri de tamamlıyormuş.

Ben bunu
Senin sevginle öğrendim.

Ve bir gün,
Ömür son sayfasını usulca çevirdiğinde,
Ardımda ne servet,
Ne de gösterişli hikâyeler bırakmak isterim.

Sadece bir dua düşsün dillerden:

Bir kadın vardı...
Sevildiğini iliklerine kadar hisseden,
Bir çınarın gölgesinde
Korkularını toprağa gömen,
Huzuru bir çift gözde bulan...

Çünkü ben,
Hayatı senin yüreğinde ev bildim.
Senin sevginde kök saldım.
Ve anladım ki...

İnsan bazen
Bütün ömrü boyunca
Bir çınarı ararmış.

Ben,
Aramayı bıraktığım yerde
Sana rastladım.

Şimdi gökyüzü kaç mevsim değiştirirse değiştirsin,
Rüzgâr hangi yöne eserse essin,
Dallarından kaç yaprak düşerse düşsün...

Ben yine aynı yerde olacağım;
Kalbimi senin kalbine emanet etmiş,
Sevginin gölgesinde huzur bulan,
Şükürle başını omzuna yaslayan...

Çünkü sen,
Ömrüme gölge veren bir ağaç değil...

Ruhuma kök salmış,
Kalbime yuva olmuş,
Dualarımın en güzel cevabı,
Hayatımın en kıymetli emaneti,
Tek çınarımsın...