Gökyüzüne Umut Eken Kadın

Bazen mavi bir kelebek olurum düşlerimde,
Rüyamın en hafif yerinden doğarım geceye.
Rengârenk kanatlarımda
Acıdan süzülmüş bir cesaret taşırım,
Salına salına uçarım oradan oraya,
Adımı bilmeyen gökyüzünde.

Bazen beyaz bir güvercinim,
Özgürlüğün alnına konmuş bir dua gibi.
Ne geçmişin ağırlığı var omuzlarımda
Ne de yarınların korkusu.
Sadece rüzgârın bana çizdiği yol.
Bir gecenin içinden geçerim,

Masmavi bir gökyüzü yarılır önümde.
Yıldızlar susar, ruhum konuşur.
Zincirlerimi hatırlamam artık,
Özgürlüğe doğru kanat çırparım
Ürkütmeden, incitmeden.
Ben ruhu özgür bir kadınım.

Yaşamın içinden geçerken
En çok mutluluğu hayal ederim.
Ne kadar acıyla pişsem de bu hayatta
Umut tohumları ekerim yüreğime,
Yeryüzüne
Biraz da gökyüzüne bırakırım.
Bazısı çiçek olur,
Bazısı bekler yeşermek için.

Ben yine de ekmeye devam ederim,
Çünkü vazgeçmek bana yakışmaz.
İnsan bazen uçar,
Bazen uçmayı hatırlar.
Ben her ikisini de bilirim.
Kanatlarım bu yüzden gerçektir benim,
Görmesini bilene.

Ben, gökyüzüne umut eken kadın,
Uçmayı seviyorum hâlâ.
Düştüğüm yerden değil,
İnandığım yerden kalkarak.

Acıdan öğrendiklerimi
Kanatlarıma sürüp göğe savuruyorum.
Belki herkes görmez ama umut,
En çok gökyüzünde tutunur.
Ben sadece ekerim.
Yine yeniden, yeniden…
Bıkmadan.