0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
20
Okunma
Sözler verilir önce, rüzgâra fısıldar gibi hafif,
Sonra unutulur gider, zamanın koynunda sahipsiz.
Suçlamak kolaydır oysa, "Yapmadın" demek bir nefes,
Ama asıl sarsıntı, aynadaki o sessiz kafes.
Bir insanın durup da kendine bakmasıdır asıl olan,
Dökülen kelimelerin arkasında ne kaldı yalan?
Gözlerini kaçırmadan geçmişin gölgesinden,
Sormalı: "Neler vaat ettim de vazgeçtim kendimden?"
Çünkü insan, en çok kendi yankısından kaçar,
Başkasına kör bakan, kendine derin yaralar açar.
Yüzleşmek, ağır bir yük taşımaktır omuzda,
Verilen sözler buz tutar, erimeyen o sonsuz kışta.
Bir tohum gibi serpilir ağızdan çıkan her kelime,
Kimi sadakatle büyür, kimi ağır yük olur yüreğe.
Oysa bağırıp çağırmak, göğsü dövmek beyhude,
Asıl mahkeme başlar, insan kendiyle kaldığı yerde.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
