Kardeşim…
Karanlığa çok baktım ben… Sen yanımda yokken
Geceyi avuçlarımda taşıdım uzun zaman.
Üşüdüm, Yoruldum, Aç, susuz…
İnsanların içinde yalnız kaldım.

Yanımda sen varken, kardeşim.
Bir dağın eteğinde sönmeyen yanan son ateş gibi,
Işık oldun, eksik olan yanımı,
Sen tamamladın. Sessizce.
Kimse görmeden sol yanımı.

Hastalandığım geceleri bilirim ben.
Başucumda sabahladığın uykusuz geceleri…
Annemin duası geçti ellerine sanki.
Saçımı okşarken

Dünya biraz daha katlanılır olurdu.
Kardeşim… Gözlerin yalan bilmez.
Bir çocuğun su içişi kadar temizdir sevgin.
Öyle hesapsız, Öyle karşılıksız.

Acılarıma ilk senin yüreğin sızlar.
Daha sesim çıkmadan anlarsın içimde kopanı.
Benim susmama bile kulak verensin.
Hayat bazen demir kapılı bir zindan oluyor.
Nefes almak bile ağır geliyor insana.
İşte tam orada Elini omzuma koyuyorsun.
“Geçer,” demiyorsun. Geçeceğini anlıyorum.

Senin sessizliğinde bir anne şefkati var.
Bir babanın yük taşıyan omuzları.
Bir memleket türküsü kadar eski,
Bir yara kadar gerçek.

Herkes seyrederken düşüşümü,
İlk kolumdan kaldıran Sen oldun.
Herkes gider bazen, Dost gider, Sevda gider.
İnsan kendine bile yabancı olur.
Ama biliyorum, sen yine gelirsin kız kardeşim.
Gözlerinde yaş, Yüreğinde o koca sabırla.

Ben bilirim… Arkamda senin gibi biri varken
Yıkılır mıyım? Kardeşim…
Sen benim Yarım kalmış ömrümün
Tamamlanan ikinci annemsin.

18.05.2026