Geçeceğini biliyordum fırtınanın,
Yaralarımın kabuk bağlayacağını da.
Gülecektim elbet bir gün yeniden,
Eksilmeyecekti merhametim, biliyordum,
Dimdik duracaktım o duvarlar gibi, yıkılmadan.

Öyle de oldu...
Ayaktayım, yüzümde eski bir tebessüm,
Yüreğimde hâlâ o eski şefkat.
Ama hesaba katmadığım bir şey varmış,
Savaş bittiğinde fark ettiğim bir enkaz...

Heyecanımı düşürmüşüm meğer o kavgalarda,
Güvenimi bırakmışım kırık aynalarda.
Hiç düşünmemiştim,
Ayakta kalırken ruhumun böylesine sessizleşeceğini.

Şimdi anlıyorum, geç de olsa,
Gençliğimin o en deli sayfalarını kapattıktan sonra,
Hayat, başkalarının yükünü taşımak değilmiş,
Yalnızca kendin için çarpmalıymış bu yürek.

Geçtim, iyileştim, buradayım...
Ama heyecanımı ve güvenimi,
Ah, onları o yollarda ne çok özlüyorum

11.06.2003