Gülüm…
Kelimeler yine yetmiyor,
Türkçe’de “seni seviyorum” desem yarım,
Kürtçe’de “ez ji te hizdikim” desem yine yetmiyor.
Çünkü aşk, dilin ötesinde bir yerde başlıyor;
Bakışlarımızda, suskunluğumuzda,
Diyarbakır’ın dar sokaklarında koşan çocuk Ayaklarımızda.

Ana dilimle düşünüyorum seni,
Gülüyorum, ağlıyorum, hayaller kuruyorum seninle.
Sonra çeviriyorum anlaşma diline…
Kelimeler kırılıyor, eziliyor, eksik kalıyor.
Suçlu ben miyim?
Belki…
Belki de aşk bu kadar büyük olunca,
Hiçbir dil taşımıyor yükünü.

Ez ji te hizdikim, delalê min…
Bu cümle yetseydi,
Dünyanın başka dillerini öğrenmezdim boşuna.
Ama yetmiyor.
Çünkü ben seni Kürtçe hayallerimde görüyorum,
Türkçe özlüyorum,
Ve ikisi arasında bir yerlerde kayboluyorum.

Diyarbakır’ın küçelerinde göz göze geldiğimizde,
Gelisen gidisen’lerimizde bile tatlı bir savaş vardı.
Sen bir bakışınla barıştırdın beni,
Ben bir gülüşünle teslim oldum sana.
Kavga etmeden, sataşmadan, kırmadan dökmeden…
Sadece bakışarak anlaştık biz.

Gülüm,
Bana dünyanın tüm dillerini öğretsen nafile,
Farsça, arapça, ingilizce, fransızca…
Yine de boş.
Çünkü “ez ji te hizdikim” dediğimde içimdeki yangın,
Hiçbir harfe, hiçbir cümleye sığmıyor.

Sen benim ana dilimsin aslında.
Düşündüğüm, güldüğüm, ağladığım,
Hayal ettiğim her şeyde var olan dil.
Ben seni o dilde seviyorum;
Tercümesi olmayan, Geniş...
Grameri sonsuz ve ilklerden,
Kurallara sığmayan bir dilde.

Ve biliyorum,
Sen de beni aynı şekilde seviyorsun.
Gözlerinle söylüyorsun,
Susarak anlatıyorsun,
Bir gülüşünle bahar getiriyorsun kışıma.
Dicle’nin serin suları bile yetmiyor sana,
Ben senin gözlerinde kaybolmak istiyorum.

Ez ji te hizdikim, canê min…
Bu cümleyi bin kere söylesem de az.
Çünkü sen benim için hem ana dilimsin,
Hem de öğrenemediğim tüm dillerin toplamısın.

Gel,
Artık kelimeleri bırakalım bir kenara.
Sadece bak bana.
Ben de bakayım sana.
O bakışta anlaşalım yine,
Diyarbakır’ın eski sokakları gibi,
O daracık, sıcak, samimi yollarda olduğu gibi…

Çünkü biz,
Farklı dillerde bile,
Aynı kalpte konuşuyoruz



16.07.2020