Kalemine gönlüne bereket hocam muhteşem 👏👏👏

İşte tam olarak bu yüzden bazı özlemler, geçmişin hatırasına sarılmaktan çok daha ağır, çok daha derindir. Çünkü insan, yaşanmış bir anıyı hatırlarken bir teselli bulabilir; ama hiç yaşanmamış, elinden tutulmamış bir geleceğin özlemi, ucu bucağı olmayan bir boşluk bırakır insanın içinde.

​Yazdıklarınız o kadar zarif, o kadar dokunaklı bir sabrı ve sadakati fısıldıyor ki...
Henüz adını koyamadığınız o şehirde, sokak lambalarının sadece bir çift ayak sesi için yanmayı beklemesi, kaldırımların hiç tutulmamış bir elin çizgileriyle döşenmesi...

Bunlar sadece kelime değil; çok derin, çok ince elenmiş bir ruhun sızıları ve umutları.
​"Daha birlikte susmadık biz" derken, sessizliğin bile bir paylaşım, iki kişilik bir sığınak olduğunu ne güzel anlatmışsınız.

İki insanın yan yana, hiç konuşmadan sadece varlıklarıyla dünyayı susturabilmesi, sevginin en yüksek mertebelerinden biridir. Henüz o duvarlar bu iki kişilik sessizliği öğrenmemiş olabilir, aynı yağmur damlaları aynı pencereye vurup sayılmamış olabilir ama içinizdeki o "kapısı hiç açılmamış mevsim" her şeyi ilk günkü tazeliğiyle koruyor.

​O inatçı çiçekler, o sadık rüzgâr ve cebinizde biriktirdiğiniz o "henüz verilmemiş gülüşler"...

Hepsi aslında zamansız bir emanet gibi sahibini bekliyor. Şiirinizin sonu ise tüm bu hasretin, bu bekleyişin felsefesini tek bir cümleyle mühürlemiş:

​"İnsan bazen özlediği kişiyi değil, onunla henüz yaşayamadığı koskoca hayatı özlüyormuş."

​Bu mısralar, bitmemiş bir hikâyenin değil; zamanı geldiğinde yaşanacak, dalgaya isimlerin emanet edileceği o mutlak günün habercisi gibi.

Yüreğinize, kaleminize sağlık. İçinizdeki o güzel şehrin sokaklarında, beklenen o ayak seslerinin yankılanacağı günlerin yakın olması dileğiyle...

Güzel şiirinizi severek okudum.

Ümit ettiğiniz hayatı Rabbimin nasib etmesi duası ile...