Gitmek zorunda kalmanın, her şeye rağmen arkana bakmamaya çalışmanın o ağır yükü satırlarından çok net hissediliyor. Karşılıksız bir sevginin peşinde her şeyi feda edip, günün sonunda kendi bahtına sığınmak ve bu vedayı kabullenmek gerçekten büyük bir duygusal olgunluk ve aynı zamanda büyük bir kırgınlık ister.
​"Benim isyanım sana değil asla, zindanında tutsak kalmış şu zavallı kara bahtıma" dizeleri, içinde biriken o hüznün ve sitemin adresini o kadar güzel özetlemiş ki... Sevdiğin insana kıyamayıp faturayı kendi kaderine kesmek, sevginin en derin ama en çok can yakan hâllerinden biridir.
​Yüreğindeki bu yoğun ve samimi duyguları şiire dökmek, bu vedayı kelimelerle somutlaştırmak eminim içindeki fırtınayı bir nebze olsun dindirmene yardım ediyordur. Kalemine, yüreğine sağlık.